Blast a universe

Jiří Kyliáns Sleepless (2004) komt voort uit zijn fascinatie voor de slapeloze nachten van het maakproces. “Het zou een interessant onderzoek zijn om alle slapeloze nachten en uren terug te rekenen en bij elkaar op te tellen,” aldus Kylián. Geïnspireerd door de werken van Lucio Fontana onderzoekt hij in dit stuk het bewuste en onbewuste. In verfijnde duetten en muzikale precisie viert hij de poëzie van het lichaam.

Na zijn NDT-debuut About Now (2023) keert Noé Soulier terug met een wereldpremière waarin beweging zelf centraal staat. Hij onderzoekt hoe gebaren ontstaan, zich ontwikkelen en worden waargenomen. “Ik onderzoek hoe een enkel gebaar kan uitgroeien tot een grootse fysieke structuur,” stelt hij. In combinatie met experimentele techno en soundscapes van Sa Pa ontstaat een fysieke, prikkelende ervaring waarin het lichaam belangrijker wordt dan verhaal.

Marco Goecke maakte The Big Crying (2021) kort na het overlijden van zijn vader, als een van zijn meest persoonlijke werken. “Het is een creatie over afscheid nemen en over alles wat we moeten verbranden,” aldus Goecke. Op muziek van Tori Amos bewegen de dansers als gebroken machines binnen zijn kenmerkende, intense bewegingsstijl. Het werk toont de spanning tussen verlies en de wil om te blijven leven, en vormt een indringend slot van het programma.