Le Lasagne della nonna

In Les Italiens nodigde Massimo Furlan Italiaanse immigranten uit om hun herinneringen en dromen te delen, tussen hun geboorteland Italië dat ze in de jaren 60 verlieten en het moderne Zwitserland dat ze hebben helpen opbouwen. Vandaag richt Le Lasagne della nonna zich op het leven van vrouwen die in diezelfde jaren zijn aangekomen. Welke plaats hebben zij in Zwitserland gevonden? Hoe zijn zij erin geslaagd zich te integreren?

Giuseppina, Rita, Lucia en Anna moesten al doende Frans leren. Zij hebben hun kinderen grootgebracht, en daarna hun kleinkinderen. Zij hebben hun hele leven gewerkt. Deze grootmoeders ontmoeten op het podium twee jonge mannen van nog geen dertig jaar, met een heel andere geschiedenis en ervaringen dan zij, maar die zich ook vragen stellen over hun culturele vermenging en meervoudige identiteiten. Davide, de kleinzoon van Giuseppina, is zijn geboortestreek ontvlucht vanwege het gebrek aan tolerantie ten opzichte van zijn homoseksualiteit. En dan is er Ali Lamaadli, die van elders komt, van verder weg, uit een andere cultuur, met een andere taal en een andere religie. Ze delen hetzelfde gevoel van ontworteling en de voortdurende zoektocht naar een plek om in te nemen, op te bouwen en uit te vinden.

-|-

Op het podium vertellen ze over gebaren en kennis, verre maar levendige tradities, zoals koken en dansen, en meer hedendaagse praktijken, zoals travestie of drag. Ze belichamen allemaal een echte culturele vermenging, meervoudige identiteiten en andere tijdperken. Ze delen dezelfde ontworteling, een voortdurende zoektocht naar een plek om in te nemen, op te bouwen, uit te vinden.

Deze grootmoeders waren ooit jonge vrouwen, geboren in Italië aan het einde van de oorlog. Op het podium ontmoeten ze twee jonge mannen van nog geen dertig jaar oud, met een heel andere geschiedenis en ervaringen dan zij, maar die zich ook vragen stellen over hun roots.

Samen zullen ze praten over hun situatie, hun ervaring van ‘vreemdeling zijn’ en hoe die in de loop van de tijd is geëvolueerd; ze zullen vertellen wat familie voor hen betekent, hoe ze worden ontvangen en waar hun politieke engagement ligt. We zullen proberen om op het podium een gemeenschap te creëren die ervaart wat het betekent om acteur of actrice te zijn, hoe het is om in het openbaar te dansen en vanuit je eigen standpunt te spreken. Al deze eenvoudige, essentiële verhalen gaan over de hedendaagse wereld en de uitdagingen ervan, over tolerantie, geweld, angst voor de ander, maar ook over de kracht van verbondenheid, en worden gedeeld met het publiek. Als een spiegel van hun leven.

met Davide Brancato, Giuseppina Carlucci, Rita Sperti, Lucia de Giovanni, Anna Guarino-Lermieri, Ali Lamaadli
een project van Massimo Furlan en Claire de Ribaupierre
regie Massimo Furlan
dramaturgie Claire de Ribaupierre
assistent Martin Reinartz
repetitiebegeleiding en choreografie Anne Delahaye
technische leiding en video Jérôme Vernez
-|-
licht Etienne Gaches
geluid en muziek Aurélien Godderis-Chouzenoux
kostuums Anna Van Bree
kledingatelier Marie Bajenova, Karolina Luisoni, Pauline Roldan
make-up en pruiken Julie Monot
samenwerking scenografie Marco Ievoli
decorbouw De ateliers van Théâtre Vidy-Lausanne