Richard

Richard voelt zich misdeeld door het leven. Zijn persoonlijkheid is narcistisch, zijn ambitie grenzeloos. Vanaf de eerste scène maakt hij glashelder hoe hij aan de macht gaat komen: nietsontziend en mensonterend. Hij manipuleert, liegt en bedriegt. Zijn vijanden maakt hij met gevlei tot medestanders. Hij laat zijn eigen broer vermoorden. Na de dood van de koning laat hij diens twee jonge zoons verdwijnen. Richard kan het als de beste – totdat de scheuren in zijn regime ontstaan, bondgenoten zich afkeren en de geesten van zijn slachtoffers hem confronteren met zijn daden.

Een machthebber bestaat niet zonder degenen die hij onderdrukt. We kennen de namen van de tirannen, volgen hun strategieën, analyseren hun leugens. Maar de stemmen van wie onder hen lijdt, verdwijnen in de marge. In Richard wordt die onbalans rechtgezet. Tegelijkertijd met Richards greep naar de macht, ontvouwt zich het leven van een vrouw in bezet gebied.

Een vrouw die niets anders wil dan leven - leven op het land waar ze geboren is, met iedereen van wie ze houdt. Een vrouw die ondanks alle geweld blijft liefhebben en dromen. De machthebbers erkennen haar bestaan niet eens. Ze duwen haar gewetenloos weg, ontkennen haar, negeren haar, vernietigen haar.

Richard legt een pijn bloot die we te weinig zien. Niet de pijn van de machthebber die ten val komt, maar de stille, alledaagse pijn van wie onder zijn bewind moet zien te overleven.