Temple du présent: Solo for an octopus

Acht armen, drie harten, een maximaal flexibel lichaam, een gedecentraliseerd zenuwstelsel, het vermogen om te communiceren via kleur en textuur — maar bovenal: een grote nieuwsgierigheid en openheid tegenover ontmoetingen met mensen. De octopus blijkt niet alleen vreemd of fascinerend, maar juist opmerkelijk geïnteresseerd in alles wat zich in en rond zijn leefomgeving afspeelt.

De octopus fungeert vaak als projectiescherm voor menselijke angsten, of verschijnt als monster in mythen en avonturenverhalen. Hij is een geliefd hapje in de mediterrane keuken en wordt veelvuldig gebruikt in experimenten. De afgelopen jaren is hij bovendien steeds vaker gesentimentaliseerd: als mascotte of orakel voor voetbalfans, of als symbool voor multitasking.-|-Temple du présent biedt het publiek een totaal andere ontmoeting met de octopus. Geplaatst in een aquarium op het toneel wordt het dier de protagonist van de voorstelling, waarbij zijn gedrag een van de belangrijkste motoren vormt voor de dramaturgie en de communicatieve processen. De bereidheid — of juist de weigering — van de octopus om contact te maken met de mens naast het aquarium is daarbij doorslaggevend. Met behulp van camera’s en een muzikale compositie van stemmen en klanken verschuift de octopus van object van observatie naar subject, recht voor de ogen van het publiek. Zijn blik werpt een fundamentele vraag op over de mens — dit dier dat zijn gebruiksaanwijzing lijkt te zijn kwijtgeraakt.

De octopus die in de voorstelling te zien is, is afkomstig van een vismarkt in Zuid-Frankrijk en was oorspronkelijk bestemd voor consumptie. Na afloop van de voorstellingen is hij teruggebracht naar zijn natuurlijke leefomgeving, een natuurreservaat in Zuid-Frankrijk.