Wat publiek en critici vooral bijbleef, was het uitzonderlijke samenspel van Gijs Scholten van Aschat en Maria Kraakman. In een fysiek uitputtende voorstelling speelden en dansten zij de hartstochtelijke relatie tussen twee mensen die niet met, maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Hun spel werd breed geprezen om zijn intensiteit, kwetsbaarheid en emotionele kracht.  

Perceval stripte de roman van zijn historische context en bracht de kern van het verhaal naar voren: de liefde als verlangen, verslaving en zelfbedrog. Live pianomuziek van Jeroen van Veen gaf de voorstelling een extra ritmische en emotionele lading.