“Wat zou je doen als je in een situatie komt als die van de vrouw in De wand, waar je helemaal opnieuw zou moeten beginnen? Dat is een spannende vraag want op zoiets zijn wij helemaal niet voorbereid. Daarvoor is onze relatie met de natuurlijke wereld te veel veranderd. De vrouw in het boek is een overlever, daar gaat een ongelofelijke kracht van uit. Tegelijkertijd is het juist de zachte omgang met de natuur – de aarde en de levende wezens om haar heen – die het boek zo prachtig maakt. De zorg voor ander leven geeft haar bestaan zin in een hopeloze wereld. Het is een verhaal over de relatie tussen de mens en de natuur, over empathie en zorg dragen voor de ander. Ik ben zelf opgegroeid in het noorden van Noorwegen, waar de afhankelijkheid van en de band met de natuur veel sterker zijn dan hier in Nederland. Soms ben ik bang om mijn relatie met de natuur helemaal te verliezen. De wand daagt ons uit om de mens niet meer in het centrum van de wereld te plaatsen, maar te zien als slechts één onderdeel van een groter iets.”

Marlen Haushofer (1920-1970) is een Oostenrijkse schrijver die de laatste jaren weer volop in de belangstelling is komen te staan dankzij haar indringende portretten van vrouwen die zich proberen te bevrijden uit de ketens van een patriarchale samenleving. In De mansarde en haar meesterwerk De wand toont ze hun veerkracht en vermogen om dankzij de verbeelding te ontsnappen aan de door de maatschappij opgelegde rollen. Samen met Ingeborg Bachmann en Elfriede Jelinek behoort Marlen Haushofer tot het beste wat de Oostenrijkse literatuur ons te bieden heeft.