Delay the Sadness
Delay the Sadness nodigt uit om te voelen: verdriet en schoonheid tegelijk, en de kracht om, midden in verlies, te blijven bewegen.
Wat gebeurt er als dans ontstaat uit verlies? Choreograaf Sharon Eyal onderzoekt hoe verdriet, liefde en herinnering in beweging kunnen worden omgezet. Hoe kan dans de zin van het leven, de continuïteit en de vitaliteit ervan uitdrukken? Het werk is opgedragen aan haar moeder Adina – voor het eerst wijdt Eyal een voorstelling zo persoonlijk aan iemand.
Festival Julidans
Programmaonderdeel Julidans On Stage
Nederlandse première
Locatie Internationaal Theater Amsterdam
Zaal Rabozaal
Duur 55 minuten
Genre Dans
Taal Language no problem
Delay the Sadness
Toch reikt de voorstelling verder verder dan één enkel verhaal. Het is een ode aan alle moeders, aan het leven dat ze doorgeven en aan wat overblijft. Verdriet en vreugde bestaan naast elkaar. Rouw is geen eindpunt, maar een poging om de pijn uit te stellen en ruimte te maken voor de mooie aspecten van het leven dat voortduurt.
Met acht dansers ontvouwt zich een fysieke levensreis van jong naar oud, waarin de sfeer langzaam donkerder en intenser wordt. De bewegingstaal is direct herkenbaar: licht gebogen knieën, een voorover hellende romp, lichamen die zich verdichten tot één pulserend geheel.
-|-Eyals stijl is uitgesproken en verfijnd, met verwijzingen naar klassiek ballet, dat gezien kan worden als een bewegingsmethode waarbij dans voortkomt uit emotie en verbeelding. Ze combineert de precisie van academische dans met de energie van instinctieve bewegingen die van binnenuit komen.
Daarmee ontwikkelt ze een nieuw vocabulaire binnen de klassieke dans – in het verlengde van vernieuwers als William Forsythe en George Balanchine, op wier innovatieve esprit ze voortbouwt. In haar handen blijft ballet steeds in beweging: herkenbaar, maar voortdurend verschuivend.
De speciaal gecomponeerde muziek van Josef Laimon vormt samen met licht, kostuums en zelfs geur een zintuiglijke omgeving die de dans draagt en verdiept.
Continuation of life after death
Continuation of sadness and purity
Continuation of mother
Emotions
Memories
I remember, recall, imagine, dream
Dancing… breathing… suffocating… stopping…
- - Sharon Eyal
Sharon Eyal
Sharon Eyal is choreografe en danseres. Ze brak internationaal door met de ontwikkeling van een persoonlijke en kenmerkende stijl: intens fysiek, hypnotiserend en zintuiglijk. Sinds 2013 is ze co-directeur van het gezelschap S-E-D (voorheen L-E-V) samen met Gai Behar, waarmee ze wereldwijd tourt langs grote theaters en festivals. Haar choreografieën combineren krachtige lichamen met elektronische muziek en een futuristische esthetiek. Het resultaat is een danswereld die tegelijkertijd rauw, hypnotiserend en onweerstaanbaar is.
Credits
Choreografie Sharon Eyal
Co‑creator Gai Behar
Originele muziek Josef Laimon
Lichtontwerp Alon Cohen
Kostuumontwerp Sharon Eyal, Gai Behar in samenwerking met Noa Eyal Behar
3D‑printontwerp By Serge H
Kostuumproductie Bas et Hauts Atelier, Parijs
Make‑upontwerp & algemene styling Noa Eyal Behar
Dansers Darren Devaney, Juan Gil, Alice Godfrey, Johnny McMillan, Keren Lurie Pardes, Nitzan Ressler, Héloïse Jocqueviel, Gregory Lau
Repetitie‑directeur Clyde Emmanuel Archer
-|-Coproducenten Ruhrtriennale 2025 | Festival der Künste (Duitsland), La Villette – Parijs, Chaillot – théâtre national de la danse (Parijs), TorinoDanza (Italië), Orsolina 28 Art Foundation (Italië), Sadler’s Wells – Londen, Baku International Arts Festival, Région ÎledeFrance, Département de SeineetMarne, Montpellier Danse Seizoen 2025/2026, MART Foundation – New York, Julidans – Amsterdam, Festspielhaus St. Pölten (Oostenrijk), Dampfzentrale Bern (Zwitserland), Théâtre Sénart – Scène nationale, Les Nuits de Fourvière – Lyon
Fotografie Vitali Akimov
S-E-D wordt ondersteund door de Fondation BNP Paribas en het Franse Ministerie van Cultuur – Direction régionale des affaires culturelles d’Île-de-France.
Delen van de creatie zijn ontwikkeld in het kader van het Symbiosis-programma van het Palais de Tokyo in 2025.
Met dank aan Charly Eyal-Behar voor de zang. Dit stuk is opgedragen aan mijn moeder, Adina Eyal. Speciale dank aan Shmuel Eyal en Deborah Franco.
